Goede tijden, slechte tijden

Goede tijden

Nog een paar uurtjes en dan vertrekken wij met de kindjes lekker een weekend naar Friesland. We hebben sinds kort een echt surfkarretje waar alle attributen op gaan en met een auto vol geladen alsof we een hele week weg gaan, rijden we rond een uur of vijf richting Friesland waar we op de camping waar we vaker komen een trekkershutje hebben geboekt. Dit weekend staat alleen maar in het teken van surfen, zeilen, spelletje doen, boek lezen en borrelen. Heerlijk!

Hopelijk waaien we niet weg en loopt ons hutje niet over van de hoge waterstand, ach ja dat zou weer een avontuur op zich zijn. Vorige week nog even een extra surfplank in Maastricht opgehaald. De tussenstand is nu: 3 surfplanken, 5 zeilen en een optimistje. We kunnen zo onze eigen uitleen service beginnen!

Natuurlijk volgen wij de Belgen op het EK. We hebben zelfs een T-shirt met daarop: Oranje Duivels.  We zijn blij dat Jan Vertonghen mee doet hebben met enig pijn in onze buik toegekeken hoe we helaas van Italië verloren. Natuurlijk gaan we zaterdag even een surf en zeil pauze inlassen en in het uitvergrootte tuinhuis wat als knutsel/lounge ruimte gebruikt wordt België – Ierland kijken. Nu al zin in, met een biertje en een worstje, ja ik ga optimaal genieten van deze mini vakantie 2.0!

 

Slechte tijden

Door sommige gebeurtenissen wordt het maar weer eens bevestigd dat de dingen die jijzelf als ‘’problemen’’ ervaart, best wel mee vallen en je gelukkig mag zijn met wat je huidige status is met werk en privé. Ik heb zojuist weer eens even een helder moment gehad. Helaas door een omstandigheid in mijn familie.

Het moment van realisatie, daar ben ik dankbaar voor. Niet om de gebeurtenis zelf. Gelukkig komt het goed, daar ben ik van overtuigd. Er viel weer eens even een last van mijn schouders. Ik hoef niet steeds beter en steeds iets anders. Nee ik ben blij met wat ik doe en wat ik heb en vooral, wie ik om mij heen heb.

Op dit moment zijn er belangrijkere dingen waar ik mijzelf op wil concentreren. Ik merk ook meteen dat ik nu minder tijd aan mijn website besteed. Ook sport ik minder. Ik kan er even minder energie voor vinden.  Grappig, ik ga dus, op dit soort momenten een soort territorium afbakenen van de dingen die ik wel blijf doen en wat ik tijdelijk even links laat liggen. Dat voelt goed om te doen. Voor nu. Misschien is het volgende week weer anders.

En verder? Verder geniet ik ontzettend van het leven en dat is heerlijk om te doen!

 

De Telefoon en daardoor mijn sores (en voordelen)

Zaterdag ging ik even naar de stad. Eerst met enige haast een van de kinderen afgezet voor een uitwedstrijd  hockey en daarna door naar de stad om vervolgens in Etten Leur naar diezelfde hockeywedstrijd te gaan kijken.

Mijn vent ging met de andere kinderen naar zijn zus. Eigenlijk zouden we met z’n allen gaan maar door logistieke (hockey )problemen ging dit niet. Nadat ik met piepende banden bij de verzamelplaats aankwam waar de rest van het team natuurlijk allemaal al weer klaar stond reed ik door naar het centrum, om er vervolgens achter te komen dat ik mijn telefoon was vergeten.

NEE! Zo irritant! Op zich kan ik erg goed zonder dat ding hoor maar vandaag even niet. Nu had ik geen boodschappenlijstje, ik kon niet opzoeken waar de hockeyclub lag en geen contact meer houden met de rest van het gezin. GRRR. Ok dan maar even snel wat dingen scoren en gauw terug naar huis om daarna door te rijden naar Etten Leur. Eenmaal in de stad aangekomen kon je over de hoofden lopen.

Ja, het was mooi weer dus dat krijg je dan met ons enthousiaste Hollanders (wat ik altijd heel erg leuk vind behalve vandaag). Wij gaan bij het minste of geringste beetje zon lekker naar buiten.

Toen kon ik mij nog maar 3 dingen van mijn lijstje herinneren. Handig! Ik bracht een paar schoenen naar de schoenmaker waarvan eentje een nieuwe zool moest hebben. Nu was het een soort krokodillenbek die de hele tijd openhing zeg maar.

Jat dat kan mevrouwtje, is 87 Euro. PARDON? Ja ik hoorde het goed:  87 Euro. Maar dan heeft u ook wel een nieuwe hak en een nieuw lapje aan de binnenkant bij de hiel.

Oh, nee dan…. Nee natuurlijk niet man! Daarvoor kun je onderhand een nieuw paar kopen! Nee ik wil alleen dat kleine stukje dan laten vervangen. Ja dat kan ook. 60 euro. Hoezo dat dan weer? Ja dat moet voor beide schoenen dan anders zie je verschil.  Even telefonisch overleggen. Oh nee gaat niet.

Goed ik denk er nog wel even over na en nog wel terug. Eerst maar eens een andere schoenmaker proberen. Wat moest ik ook al weer doen? Even in mijn telefoon kijken.. Oh nee, niet bij me! Even naar de Hema.. Gelukkig wist ik dat lijstje nog een beetje uit mijn hoofd. Shit, snel naar huis, telefoon ophalen, adres van hockeyclub opzoeken en naar Etten Leur anders is het niet meer nodig.

Eenmaal bij hockey aangekomen was het 14:10. Ik was deze dag om 12:15 weggegaan vanuit huis. Veel stress en eigenlijk niks gedaan. Echt handig!

Gisteren had ik het er met mijn moeder over in de auto. Ze zegt, ja jullie zijn zo afhankelijk geworden van die telefoon. Ik schrijf mijn boodschappen op een briefje en zoek eerst een adres op en schrijf dit ook op voordat ik wegga.

Ok, klopt, als je dat doet, heb je op dat moment je telefoon niet nodig maar ja, dan kun je ook niemand meer bellen op het moment dat je wat wil bespreken (bijvoorbeeld over schoenen), moet je later weer opnieuw naar de stad..

Tijdens de wedstrijd nog even contact gehad met mijn lieve wederhelft en die was kinderloos op weg naar huis, ze bleven slapen bij hun tante. Afgesproken dat ik de oudste meteen mee zou nemen naar de stad en toen maakte we spontaan het plan om  met zijn drietjes even ergens borrelen. Eerst nog een tussenstop bij Kwantum gemaakt.

Aangezien meneer daar in de buurt was voor een ontsteker voor de BBQ kon hij mooi even langs Kwantum komen voor het uitzoeken van wat spulletjes. Daarna met z’n allen door naar de borrel.

Dat is dus weer de andere kant van die telefoon, zonder dat apparaat was dit allemaal zo niet gelukt, hadden we twee keer naar Kwantum gemoeten, gingen we allebei apart eerst naar huis, kwamen we op andere momenten thuis om vervolgens opnieuw met z’n 3en naar de stad te moeten..

Ach ja zo is er dus voor alles wel wat te zeggen 😉

Vakantiestress

Het uitzoeken van je vakantie: heerlijk of stressvol?

Persoonlijk kies ik voor heerlijk. Maar er zijn een hele hoop mensen voor wie vakantie samen gaat met het woord stress. Je kan er namelijk maar niet vroeg genoeg bij zijn hoor ik vaak. Het begint al met de vraag: waar gaan we naar toe en, zal er nog wel plek zijn?

Wat nu als er geen plek meer is? Ja nee, je moet echt zo snel mogelijk die vakantie vastleggen want anders word het niks meer. Dus wat gebeurd er: bij terugkomst van vakantie heb je meteen de volgende geboekt. Onder het mom van: Ja het kan maar vastliggen he want je kan er maar niet vroeg genoeg bij zijn!

Als de locatie eenmaal bedacht is, wordt het een online zwetend gevecht met het zoeken naar de juiste accommodatie en vervoer. Hotel, huisje of appartement? Met de auto, het vliegtuig of een enige cruise?

De ene helft van de mensen struinen uren lang het internet af naar de beste deals, de mooiste ruimtes of de goedkoopste opties en gaat s’ avonds met geblokte oogjes naar bed, heeft daardoor slaapproblemen en kan nog maar amper functioneren in het dagelijks leven of op kantoor.

De andere helft maakt per direct afspraken met het reisbureau als ze er na een half uur zelf niet meer uit komen en gaan daar samen als een kibbelend stel zitten ruziën om vervolgens een verziekt weekend te hebben en hebben daardoor eigenlijk al geen zin meer in die vakantie.

Relaties komen onder druk te staan, slaap te kort kijkt om de hoek, ja hele relaties breken op en doorstaan het wij moeten zo snel mogelijk de vakantie boeken proces niet..

Mijn advies aan alle stressers: (Meestal vrouwen/moeders) Boek nou niet meteen bij aankomst dezelfde camping of datzelfde huisje. Jut elkaar nou ook niet meteen op als een ander nog niet geboekt heeft. Neem het risico, durf de gok aan, het komt wel goed. Wacht gewoon af wat een jaar brengt en ga nu niet met z’n allen meteen bij thuiskomt bezig zijn met de volgende vakantie.

Geniet eerst van wat je meegemaakt hebt en er komt heus wel een moment om vooruit te kijken voor de volgende vakantie maar er zijn zoveel mooie, leuke, niet al te dure, of te verre (of juist wel) plekjes op deze aardbol, dat komt echt wel goed hoor.

Zelf heb ik hier gelukkig allemaal geen last van. Vakantie-stress? Nooit van gehoord. Onder druk staan? Doe ik niet aan mee. We denken op enig moment gewoon na over waar we heen willen en gaan gewoon zoeken. Rustig en relaxed. We zijn ook flexibel en zijn bijvoorbeeld voor dit jaar al 3 keer van locatie veranderd. Eerst Turkije, daarna Griekenland. Nu zitten we in Engeland te kijken en wie weet komt Frankrijk ook nog een keer aanbod.

Ach er zal vast nog wel een leuke last minute zijn die al die vakantie-stressers niet meer zien, aangezien ze toch al geboekt hebben. En als niet? Ja dan gaan we toch gewoon naar de camping in om de hoek? Wel zo makkelijk als je iets vergeten bent 😉

Wat een weer,weer!

Nou, het heeft even geduurd hoor maar ik ben er weer en ik doe weer mee. Drukke tijden gehad en even goed ziek geweest maar dat is allemaal verleden tijd.

Jeetje wat kan een mens zich beroerd voelen…Ik weet dat het echt al heel vaak door iedereen gezegd is, maar ik moet het toch ook nog even kwijt: WAT EEN WEER, WAT EEN WEER is het geweest! Dit kan zowel positief als negatief worden geïnterpreteerd.

Eerst krijgen we opeens volle zon en 26-30 graden. Iedereen zweet de pan uit, de supermarkten kunnen de voorraden barbecue spul niet slepen, Sproeiers gaan aan en kinderen zitten onder de vlekken van de grote hoeveelheden ijsjes die gegeten worden om af te koelen.

Net als we er allemaal aan beginnen te wennen, we de hoop hebben dat dit vanaf nu tot eind september lekker zo doorgaat (er zitten ook zeurpieten tussen die het weer te warm vinden maar ja, we blijven natuurlijk wel Hollanders he?) dan opeens, komt die kou weer om de hoek kijken. Nee eigenlijk niet eens meer kijken, nee gewoon BAM! Hij is er, van de een op de andere dag 12 graden.. Hoppa!

Net allemaal leuke plannen bedacht voor het lange weekend vrij: strand, zonnen, terrasjes, picknicken in het park en ga zo maar door. Maar goed, ik ben de moeilijkste niet, ik pas mijzelf gewoon aan… Ik blijf wel binnen zitten voor de tv als het weer triestig weer gaat worden.

Binnen zitten? Ja daag! Dacht het niet. Sommige dingen kunnen gewoon nog steeds ook al is het weer wat minder. Als eerste stond er een vrijgezellenfeestje op de planning. Lekker buiten. Ik moet zeggen, het was prima te doen qua weer en qua gezelligheid vielen we al helemaal met onze neus in de boter.

Wat een top dag was dit zeg! Leuke groep, in Düsseldorf, grappige activiteiten zoals bubble voetbal en silent disco. Eten in een origineel Brau House en drankjes doen in een mega foute disco. Echt geslaagd!

De volgende dag samen met mijn vriend een dagje naar het strand. Lekker ontbijten met een haardje aan in een strandtent. Buiten regen. Best wel ok zo. Eenmaal buikje rond, was het droog en stapten wij op onze mountainbikes om door de duinen (in een spontane actie ook over het strand zelf) de haven van Scheveningen en het zwarte pad te gaan fietsen. Beetje rond gesnuffeld in de surf winkeltjes (natuurlijk weer van alles gekocht) om vervolgens bij een van onze favo strandtentjes op het terras in de inmiddels lekkere zon uit de wind te zitten met drankjes en een boekkie. Puur genieten!

Prinsessendag

De leukste dag van het jaar is toch wel Prinsessendag.

Samen met je nichtje van 3 op stap en even lekker samen tijd doorbrengen is toch geweldig?

Ik zou dat lieve boefje om 10:00 uur ophalen en wat we gingen doen,dat was een verassing.

Als tante ligt er natuurlijk een enorme druk op je, althans dat vindt je zelf. Het moet namelijk wel een waanzinnig gave dag worden die ze niet zo snel zal vergeten…

Terwijl je nichtje het al überhaupt waanzinnig vindt om met je op stap te gaan en het haar totaal niet uitmaakt waar we naar toe gaan, alles is zo ongeveer leuk voor een 3-jarige, ben ik al dagen bezig met internet af te struinen, met mensen te overleggen en, ideeën en tips aan het verzamelen voor die speciale dag.

Het zal vast en zeker mooi weer worden, per slot van rekening is het al eind mei. Goed, zo gezegd zo gedaan. Het plan: Ik haal haar op en neem haar mee naar Schiedam naar Fort Drakestein. Dit is een soort kinderwalhalla met enorme speeltuinen buiten, een kinderboerderij en een leuk restaurant waar ze heerlijke pannenkoeken bakken. Beter kan niet toch?

Vervolgens lig ik de avond van te voren lekker in bed en klaar om te gaan slapen, als ik nog heel even het nieuws mee wil pikken. Ik moet per slot van rekening toch op de hoogte blijven wat er gebeurd in de wereld wil ik mijn fraaie en altijd goed doordachte mening willen geven over allerlei zaken. En wat komt er na het nieuws? Inderdaad.. het weer. Mijn goede humeur verdween als sneeuw voor de zon…

Morgenochtend veel regen, kans op wat onweer en ergens eind van de dag zou het dan wat opklaren… HEB IK WEER!! Snel nog op zoek naar mijn plan B. Plan B? Shit, ik wist dat ik iets vergeten was die week!!

Ik kon zo snel niks bedenken en ook op internet kwam ik niet verder dan een indoor speelpaleis waarvan ik wist dat ze toevallig twee dagen ervoor al geweest was.

Gauw  Snel mijn broer en schoonzus ge-apped voor enige welkome suggesties. Zij gingen er over na denken. Goed eerst maar eens slapen, anders wordt het nooit wat.

Volgende dag stonden er een hele hoop appjes op mijn telefoon met allemaal leuke plan B activiteiten dus dat probleem was uit de weggeruimdopgelost. Toen trad het volgende probleem op. Ik voelde me hondsberoerd. Wat er ook zou gebeuren, deze dag zou kosten wat kost doorgaan. Dat hummeltje heeft het er al 3 dagen over tegen iedereen dat ze met haar tante op stap gaat, dus die stel ik niet teleur.

Het leek me wel een goed idee om niet al te ver uit de buurt weg te gaan, mocht het mis gaan zijn papa en mama dichtbij om het over te nemen.

Goed het hoge woord was er uit. We zouden samen naar het winkelcentrum om de hoek gaan. Niet helemaal tantes idee van een waanzinnige verassing dag maar zoals ik al zei, daar is mijn nichtje het helemaal niet mee eens en stond te stuiteren toen ze hoorde wat we gingen doen.

Speciaal voor vandaag had ze een echte prinsessenjurk aan en waren haar haartjes mooi ingevlochten door mama.

Gauw dag gezwaaid naar papa en mama en hoppa, daar gingen we. Lopend, hand in hand naar het grote winkelcentrum. Daar aangekomen kwamen we als eerste langs een bonbonzaak. Dus ik zeg tegen mijn nichtje, ‘jij mag van mij een chocolaatje uitzoeken’. Voor mijn gevoel kon dat geen kwaad, die chocolaatjes waren allemaal erg klein. ‘Jaaa, die wil ik’ hoor ik naast me. Ik kijk haar aan en zie haar schuin naar boven wijzen naar een grote chocolade beer op een stokje.

Oeps.. Daar had ik geen rekening mee gehouden en zelfs niet eens gezien. Maar ja, ga dan maar eens nee zeggen. Dus zeg je ja en loopt je nichtje daarna luid smakkend en met een grote glimlach haar te grote chocoladelolly op te smikkelen. Ach, het is toch feest vandaag.

Vervolgens door naar de kinderafdeling van de H&M, daar mocht ze zelf iets uitzoeken. Nou dit was toch wel erg spannend hoor. Na veel wikken en wegen en dingen oppakken en weer netjes terugleggen werd er gekozen voor een lichtroze glitterrok.

Trots met haar eigen tasje in haar handje liepen we verder.  Ik zeg: ‘Zullen we een klein cadeautje voor papa en mama meenemen?’ Jaaaa leuk! is het antwoord. Vervolgens door naar Oil & Vinniger en heb ik haar twee kleine flesjes olie laten uitzoeken. Vervolgens verteld ze aan een medewerker in geuren en kleuren waarom we dit kopen en wat we vandaag aan het doen zijn.

Tien minuten later staan we weer buiten en gaan we even op een stoeltje zitten uitrusten en mensen kijken en vooral rare bekken trekken. Dit vond ik ook wel fijn, aangezien ik mijzelf nog steeds helemaal niet goed voelde, maar we gaan gewoon lekker door.

Toen begonnen de maagjes toch wel wat te knorren. Vervolgens zijn we, zoals mijn nichtje het uitdrukte naar een ”echt restaurant” gegaan en hebben naast de kinderhoek een pannenkoek gegeten. (toch nog iets gelukt van mijn oorspronkelijke plan).

Na het eten, en spelen en twee snelle toiletbezoekjes gingen we weer verder. Er moest namelijk ook nog een cadeautje gekocht worden voor mijn neefje van 7 maanden. Maar wel iets waarmee ik ook kan spelen he? Zei mijn nichtje wijs. Ja hoor is prima. Wij naar de speelgoedwinkel. Maar wel iets wat je nog niet hebt he? zei ik wijs.

Ok zei mijn nichtje. Hhand in hand komen wij vol goede moed de winkel binnen en mijn nichtje rent naar het eerste rek vol speelgoed wat ze ziet en begint te wijzen en te roepen: dat heb ik nog niet, dat heb ik nog niet, dit heb ik nog niet, oh en dit ook niet en tante kijk dit ook niet… Fijn, die wijze woorden van tante… uiteindelijk heb ik het zo kunnen draaien dat we met een zakje plastic ijscohoorntjes en een ijsschepje naar buiten zijn gegaan.

Vervolgens trok ik het niet meer en dacht, ik ga jou weer heerlijk overdragen aan papa en mama, kan ik mijn bed in. Samen liepen we terug naar huis onder luid geklets van deze vlot babbelende 3- jarige terwijl ik me nou toch sterk afvroeg waar die geplande regen en onweersbuien nou bleven…

Thuis werd enthousiast verteld wat we allemaal gedaan hebben en je had haar trotse gezicht eens moeten zien toen ze ”haar’ ‘ cadeautjes aan iedereen overhandigde.

Net voordat ik weg wilde gaan, kwam ze op me afgerend met de bij de lunch door haar gemaakte tekening. Voor jou tante. Ja die gaat dus boven mijn bed! Na een dikke zoen en een knuffel van iedereen zat ik vijf minuten later kapot, ziek maar dolgelukkig in de auto.

Prinsessen dag was geslaagd!

Ellende vs. Genieten

Jeetje wat kwam er de laatste 1,5 week een hoop op ons af! Er is al veel over gezegd, geschreven, en over gefotografeerd. Aanslagen in Brussel, Johan Cruijf overleden, Pasen, aanslag in Pakistan, een vliegtuig dat wordt gekaapt..

Misschien ziet het er een beetje vreemd uit dat Pasen tussen deze nare gebeurtenissen staat maar dat is een bewuste keuze van mij geweest. Ik ben van mening dat ondanks alle ellende die voorkomt in ons leven we ook echt moeten kijken naar de mooie en fijne momenten die plaats vinden.

Mensen zeggen wel eens: ‘De wereld wordt steeds gekker’ of ’Waar gaat het heen met ons  tegenwoordig‘.  Vroeger was het niet minder, alleen wisten we vaak niet wat er aan de andere kant van de wereld, in ons buurland of zelf in een stad of dorp verderop.

Vroeger gebeurde er ook de meest verschrikkelijke dingen alleen nu, door de komst van internet en sociale media, is het pakweg na 2 minuten bekend gemaakt en gedeeld, met tekst en foto’s waardoor we overal van op de hoogte zijn.

Als je geen nieuwssites volgt social media zoals bijvoorbeeld Twitter, ontkom je er nog niet aan door alle nieuws uitzendingen en praat programma’s op televisie. Mocht je redelijk onder een steen leven ( Ja mensen, dat gebeurd ook nog steeds en kan best wel rustgevend zijn) dan ontkom je er nog steeds niet aan door al het gepraat op de radio of de geschreven artikelen in de kranten.

Kortom, wij leven in een wereld waar ellende onvermijdelijk is maar waarbij vooral het ontvangen en delen van deze informatie onontkoombaar is. Er wordt angst gezaaid en we zijn ons continu bewust van alle ellende die ons kan overkomen en die, helaas bij een hoop mensen is overkomen.

Juist daarom is het zo belangrijk stil te blijven staan en te blijven genieten van de mooie dingen. Zoals een Paas-brunch met je familie. Eieren zoeken met je kinderen. Het leven wat wij leven, blijven waarderen JUIST omdat keer op keer blijkt dat het niet vanzelfsprekend is.

Aangezien wij het allemaal heel normaal zijn gaan vinden om vaak niet het bijzondere van ‘’normale dingen’’ doen in te zien, stel ik voor, dat we allemaal eens wat vaker om ons heen kijken en stil staan bij het ‘’normale’’ en juist dan te denken, goh wat is dit bijzonder en geniet even van het moment. Van je gezin. Je familie, je vrienden, de buren. de natuur, dieren of je omgeving.

Je weet namelijk pas wat je mist, op het moment dat je het (bijna) niet meer hebt!

Wintersport!

 

HOERA!

Eindelijk is het weer zover, een van de beste weken van het jaar: WINTERSPORT!

Jeetje wat kijk ik daar altijd weer naar uit. Het liefste ga ik zoals een aantal jaren geleden 3 a 4 keer per jaar naar de sneeuw om op mijn eigen, heerlijke latjes te staan.

Dit jaar ging de reis naar Saasfee. Hier hadden we ‘’ goedkoop’’ een 6 persoons appartement gevonden waar we samen met de kinderen naar toe zouden gaan. Dat het leven in Zwitserland duur was wisten we wel, maar dat het in Saasfee nog net eventjes iets duurder zou zijn, nee dat wisten we niet…

Saasfee ligt trouwens echt prachtig verscholen, op ongeveer 1800 meter hoogte tussen een hoop bergen en gletsjers. Overal waar je kijkt die prachtige blauw met witte gletsjers. Kleine rustieke straatjes.

Aangezien het dorp autovrij is, kon je vanuit ons appartement alleen met de skibus naar de piste. Geen probleem voor ons maar wel voor de rest van de skibus route. Deze busjes zijn namelijk vrij klein, anders passen ze niet door die zo gezellige straatjes. Aangezien wij  met 6 personen bij de eerste halte van de route opstapten samen met nog ongeveer 10 anderen personen was het busje meteen vol.. zo niet handig voor anderen die bij de volgende halte staan te wachten!

Zondagochtend: Haasten voor de eerste ski les van de kinderen. Eerst naar de skiverhuur, hier 5 keer ski’s en schoenen huren, daarna door naar de skischool voor de skipassen op te halen. Na even in de rij gestaan te hebben en 3 x op de klok gekeken te hebben of we het nog gingen halen, (lessen beginnen om 10:00 en duren tot 13:00) werd ons door een vriendelijke dame verteld dat de lessen van maandag tot en met vrijdag plaats vinden…

Goed, voor niks gehaast! Dat was, toen ik in Oostenrijk woonden, 10 jaar geleden wel anders. Gewoon 6 dagen in de week lesgeven, van 10:00 tot 12:00 en van 13:00 tot 15:00 waardoor je dus van sowieso vanaf 09:30 tot 15:30 bezig was en nog 2 keer in de week zelf training had vanaf 8:00 uur.

Dus wij lekker met z’n allen skiën die eerste dag. Tijdens de lunch hadden we zin in een schnitzel met een frietje.. BAM 40 Euro.. Pardon? Lees ik dit goed op de kaart: Jawel, 40 Euro! Ok. Het is duurder dan verwacht. Voor de dagen erna hadden we per direct besloten zelf broodjes mee te nemen en een portie friet met wat drinken te bestellen en daarmee basta aangezien we ook graag na de vakantie nog boodschappen wilden kunnen doen…

In de middag natuurlijk de laatste bus gemist, aangezien we nog niet wisten hoe laat deze ging.

Dat werd een hele fijne tocht naar boven, voor ongeveer een kilometer of 2 en terwijl de sneeuw rustig aan naar beneden dwarrelde had iedereen zijn sneeuwschoenen aan waardoor wij een hele grote tas met skischoenen en helmen hadden.

Tel daar nog eens 6 paar ski’s en stokken bij op en  wat boodschappen en wat is dan je uitkomst: juist, ellende! Gelukkig konden de oudste twee redelijk lang hun eigen ski’s dragen. Voor mijn vent en mijzelf kwam het er toch op neer dat wij veranderden in twee muilezels vol spullen. Resultaat was 2 dagen spierpijn, en niet van het skiën 😉

Verder hebben wij samen heerlijk 3 ochtenden geskied terwijl de kids op les zaten en konden we helemaal naar het topje op 3600 meter. Wat een prachtige omgeving. Echt waar, als ik daar sta, wil ik nooit meer ergens anders heen!

In de middag met de kindjes geskied en af en toe een beetje rustig aangedaan door de pijn in mijn rug, wat ik heb overgehouden aan een val met de mountainbike vorig jaar in Nieuw Zeeland.

Helaas nog een dag een ziek kind gehad die dus niet kon skiën en vrijdagmiddag werden er twee ziek, waardoor we s ’avonds niet uit eten konden ( de portemonnee was ons dankbaar). Het was alleen zo sneu, de kindjes waren op de weg terug naar huis ook nog ziek. Dat wens je niemand toe, zo ziek in de auto liggen voor 11 uur…

Buiten dat, hebben we echt een heerlijke week gehad met veel spelletjes, gelach en plezier! Saasfee is een prachtig dorp, met aardige mensen maar neem even een extra gevulde portemonnee mee wil je!

Ondertussen allemaal veilig thuis en bijna iedereen is opgeknapt. De dagelijkse realiteit is weer begonnen. Werk, wassen, kinderen bij hun moeder voor een paar dagen en wij hebben vanavond vrienden over voor een etentje. Ik denk dat ik vanavond maar eens een Schnitzeltje ga klaarmaken 😉

 

 

 

Een gezellige drukte!

Samenwonen met mijn vent, betekend; zijn kindjes om de week de hele week bij ons.

Dat is super gezellig! Het is ook vrij druk… 4 lieve kleine wezentjes die om je heen staan te springen.Het zorgt er voor dat je dynamische weken houd. De ene week zijn we met z’n tweetjes, kun je dingen afmaken, borrelen, uitgebreid koken, sporten, lekker uit eten of een hele avond bank-hangen. De andere week is het gauw eten koken, iedereen halen en brengen naar alle sport activiteiten, meehelpen met huiswerk, zorgen dat iedereen op tijd in bed ligt en iedereen af en toe zorgen dat ze nog een keertje onder de douche gaan. Aangezien dit keer 4 is, neemt het redelijk wat tijd in beslag.

Het klinkt misschien vermoeiend, maar het is zo leuk!  Altijd verhalen, drukte en beweging om je heen. Lekker samen ontbijten of met de oudste s’ ochtends een kopje thee voordat ze in het donker naar school moet gaan fietsen. Helpen bij de hockeytraining van de jongste, samen aan Imovie werken voor de filmpjes van de een na oudste en lekker lezen met de een na jongste. Ik geniet van alles. Het zijn mijn kinderen niet maar ik heb ze erg diep in mijn hart gesloten!

S’ avonds gezellig een spelletje doen of lekker bakken met de meiden, ja dat soort dingen is toch heerlijk!

Tuurlijk was het nog wat wennen voor me op het begin maar je krijgt er zo veel voor terug dat geeft energie.

Twee goede vriendinnen van mij zijn nu zwanger en dan grappen ze altijd; Hes over een paar jaar komen we bij jou aankloppen hoor, als we raad nodig hebben over onze kinderen, jij hebt ondertussen al genoeg ervaring op gedaan 😉

Nee ik zou het niet meer anders willen dan dit. Het past ook wel bij mij, druk, rustig, druk, rustig. Lekker afwisselen.. ja dat is een mooie dynamische curve in het leven!

 

De kunst van het autorijden ( in de regen)

Regen en auto’s, auto’s en regen, auto’s in de regen, in de auto zitten terwijl het regent… Nee ik kan geen enkele combinatie vinden waarbij de uitkomst van auto’s en regen goed samen gaat. Wat is dat toch dat zodra het gaat regenen, iedereen die aan het autorijden is massaal op de rem gaat staan. We worden extra voorzichtig. Niet een beetje voorzichtig, nee nog twee stappen hoger op de schaal van sloom en irritant rijgedrag.

Bruggen worden eng, extra remmen is normaal en links rijden is prima als je 20 km onder de toegestane snelheid rijd, want op elke baan moet je nu echt wel ‘extra voorzichtig zijn’.

Voor mij begint het op de heenweg naar kantoor als ik op de snelweg rijd en er mensen vanaf een andere weg gaan invoegen. Dit vinden mensen blijkbaar spannend, dus file! Na dit een keer of drie gehad te hebben kom ik bij een brug aan, zoals ik al zei: file!

Op de terugweg is het meestal helemaal mooi. Dan moet ik eerst over een N weg die uitkomt in een groot kruispunt met stoplichten om de verschillende snelwegen op te gaan. Zelfs zonder regen geeft dit na 16:30 al problemen, dus als het regent raad je het al: file! Eer dat ik dan over dit heerlijke, niet goed doordachte en vooral tijdrovende kruispunt heen ben, en ik de snelweg op wil rijden, hebben nog meer mensen ditzelfde briljante idee gekregen en is het weer feest: file!

Langzaam hobbel je met z’n allen huiswaarts en vaak komt de gedachte van kudde dieren weer bij me op. Wij mensen zijn nou eenmaal kudde dieren. Dit kun je leuk vinden of niet maar het is nu eenmaal zo. Als er eentje een bepaalde kant op gaat, doen we vaak mee. Dit is makkelijk en het gaat automatisch. Zo gaan we allemaal in de ochtend naar kantoor en als de werktijd er weer op zit naar huis.

Samen de snelweg op en achter elkaar aan als een kudde schapen. Dan denk ik de oplossing te hebben, Ik ga gewoon met de trein! De blauw-gele reizigers onder ons hebben in ieder geval geen last van al die hysterische auto’s voor zich die problemen creëren door de regen.

Nu weet ik niet zeker of het volgende aanlokkelijk klinkt: steeds  vaker als sardientjes opgesloten zitten in een ranzige coupe waar ook nog eens een hoop geld voor betaald is en waarbij je ook nogal eens te laat komt door: bladeren op het spoor, bevroren bovenleidingen, koper diefstal, agressie, aanrijdingen en harde wind….

Ok, genoeg redenen om toch maar niet de trein te nemen denk ik zo.Toch als ik dan in mijn auto zit met een muziekje aan, en ik denk aan alle gefrustreerde NS reizigers, de afwachtende bus gangers en de vooral doorweekte fietsers denk ik. zo slecht heb ik het toch ook weer niet!